Wyroki niekorzystne dla podatnika

Abonamenty medyczne dla pracowników dolicza się do wynagrodzenia

Wykupione przez pracodawcę dla pracowników pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), stanowią dla pracowników, uprawnionych do ich wykorzystania, nieodpłatne świadczenie w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy.

Taką uchwałę – w składzie 7 sędziów (z jednym zdaniem odrębnym) – podjął 24 maja 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt II FPS 1/10). Zmienia ona diametralnie dotychczasową linię orzeczniczą. Zatem obecnie pracodawca powinien doliczyć do wynagrodzenia każdego pracownika, któremu przysługuje prawo do skorzystania z abonamentu medycznego przypadającą na niego wartość abonamentu. Następnie obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od sumy wynagrodzenia i wartości pakietu medycznego, na zasadach opodatkowania przychodów ze stosunku pracy.

Przez kilka lat orzecznictwo sądów administracyjnych było w tym zakresie bardzo korzystne dla podatników. Do maja 2010 r. pakiety medyczne nie były traktowane na równi z wynagrodzeniem. Sądy administracyjne stały bowiem na stanowisku, że abonament medyczny nie jest świadczeniem realnie spełnionym, ani też nie jest pozostawionym do dyspozycji pracownika. Przecież pracownik może, ale nie musi z takiego świadczenia skorzystać. Z tego powodu sądy uchylały – wydawane przez dyrektorów izb skarbowych – niekorzystne w tym zakresie interpretacje dla podatników.

Podjęta 24 maja 2010 r. przez NSA uchwała jest skutkiem sporu spółki z .o.o. z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego o interpretację zastosowania – w tym zakresie – prawa podatkowego. Spółka ta zawarła z centrum medycznym na czas nieokreślony umowę, która dotyczyła świadczeń zdrowotnych dla ogółu pracowników spółki oraz członków ich rodzin. Centrum medyczne na podstawie tej umowy otrzymywało co miesiąc stałe wynagrodzenie ryczałtowe, w wysokości ustalonej zbiorczo dla ogółu pracowników. Ponadto centrum medyczne nie przekazywało spółce imiennych rozliczeń dotyczących usług, z których w danym okresie płatności skorzystali pracownicy.
Rozpatrując to zagadnienie prawne, Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Otrzymanie przez pracownika możliwości nieodpłatnego skorzystania z usług medycznych na skutek wykupu przez pracodawcę pakietu tych usług w odpowiedniej placówce medycznej nie oznacza, że pracownik z tej możliwości skorzysta. Jednakże umowa między pracodawcą a danym centrum medycznym polega na przekazaniu przez pracodawcę świadczenia pieniężnego w zamian za zobowiązanie się danego centrum medycznego do zapewnienia, w razie takiej potrzeby, opieki medycznej uprawnionym pracownikom. Jej istota nie jest zatem związana wyłącznie z faktem udzielenia konkretnych świadczeń medycznych, lecz obejmuje także gotowość do świadczenia odpowiednich usług. Taka gotowość jest opłacana przez pracodawcę bez względu na to, czy pracownik skorzysta ze świadczeń, czy też nie. Sama możliwość skorzystania z usług medycznych posiada istotny wymiar finansowy, czego dowodzi także szybko rosnąca popularność pakietów medycznych. Gdyby pracownik ową możliwość chciał zapewnić sobie samodzielnie, musiałby wykupić abonament, płacąc za niego częstokroć więcej, niż kwota wydatkowana przez pracodawcę w przeliczeniu na jednego uprawnionego zatrudnionego.

Nie budzi zatem wątpliwości, że pracownik nabywający dzięki pracodawcy możliwość nieodpłatnego korzystania z prywatnej opieki medycznej, otrzymuje przysporzenie majątkowe. W rezultacie pakiety wykupione przez pracodawcę dla pracowników mieszczą się w zakresie pojęcia “nieodpłatne świadczenie”.

W przytoczonej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny nie wyjaśnił kwestii, jak należy obliczać wartość nieodpłatnego świadczenia z tytułu otrzymania pakietu medycznego, gdyż stwierdził, że nie była ona objęta pytaniem prawnym.

Odrębne zdanie do uchwały siedmiu sędziów wyraził jeden z nich. Sędzia ten podkreślił, że uchwała ta rozszerza w sposób nadmierny, wykraczający poza obowiązek sprawowania wymiaru sprawiedliwości rozumienie pojęcia “otrzymania nieodpłatnych świadczeń”, o którym mowa w art. 11 ust. 1 i art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy pracownik, któremu postawiono do dyspozycji, czy raczej przydzielono do dyspozycji pakiet świadczeń medycznych, nie miał na ten fakt żadnego wpływu, nikt go o to nie pytał i co więcej – pobiera się od bliżej nieokreślonego, oszacowanego, ryczałtowego – a przydzielonego mu świadczenia zaliczki na podatek.
Sędzia wskazał, że w przypadku zbiorczego, ryczałtowego zakupu pakietów medycznych nie istnieje możliwość obliczenia wartości świadczenia medycznego przypadającego na danego pracownika. Konsekwencją uchwały podjętej w maju 2010 r. przez NSA jest już pierwszy niekorzystny dla podatnika wyrok Wojewódzkiego Sądu we Wrocławiu, który uznał, że jeżeli pracodawca wykupuje na rzecz pracownika abonament medyczny o określonej wartości, to stanowi on przychód pracownika ze stosunku pracy (wyrok z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 216/10).

tg

Skomentuj

Copyright © Super Nowości 2010-2016 Wszystkie prawa zastrzeżone.