Skoliozę trzeba leczyć

Leczenie skolioz jest czasochłonne. Ćwiczenia wymagają samozaparcia pacjenta, jego rodzica i rehabilitanta. Fot. Wit Hadło

Nieleczona choroba prowadzi do dużych deformacji ciała i wpływa na upośledzenie funkcji układu oddechowego, krążenia i nerwowego.

- Skolioza to trójpłaszczyznowe odchylenie od osi anatomicznej całego kręgosłupa lub jego odcinka pociągające za sobą wtórne zmiany w narządzie ruchu, klatce piersiowej i narządach wewnętrznych – mówi dr rehab. ruchowej Krzysztof Kołodziej, kierownik pracowni fizjoterapii w Szpitalu Wojewódzkim nr 2 w Rzeszowie. Choroba jest na tyle groźna, że absolutnie nie można zlekceważyć jej objawów.

Trójpłaszczyznowe odchylenie to: – w płaszczyźnie czołowej (boczne wygięcie kręgosłupa)  – w płaszczyźnie strzałkowej (lordo- lub kifoskolioza); – w płaszczyźnie poprzecznej (rotacja i torsja kręgów).

- Nie należy mylić skoliozy z wadą postawy tzw. postawą skoliotyczną, którą można łatwo skorygować w pozycji wyprostowanej. Jeśli plecy dziecka nie są proste, mimo że stara się ono stać tak prosto, jak tylko jest to możliwe, wtedy uznaje się, że ma skoliozę, ale zawsze w rozpoznaniu skoliozy konieczne jest potwierdzenie badaniem radiologicznym – mówi nasz ekspert.

Widać gołym okiem
Do objawów, które możemy zaobserwować oglądając pacjenta (bez badania radiologicznego) zaliczamy: wysunięcie barku do przodu i ku górze z jednej strony, asymetryczne ułożenie łopatek, boczne wygięcie kręgosłupa, zwykle w części piersiowej, najbardziej widoczne przy pochyleniu do przodu, garb żebrowy – najbardziej widoczny przy pochyleniu do przodu (deformacja klatki piersiowej), asymetria trójkątów talii, wał lędźwiowy – deformacja tułowia w odcinku lędźwiowym, asymetrycznie ułożona miednica.

Przyczyna skoliozy mało znana
Powstanie i rozwój skoliozy zależą od dwóch czynników – etiologicznego i biomechanicznego. Etiologia jest bardzo różnorodna, ale zapoczątkowuje powstanie skrzywienia, natomiast czynnik biomechaniczny jest wspólny dla wszystkich skrzywień i działa zgodnie z prawami fizyki oraz prawami wzrostu. Skoliozy możemy podzielić wg Cobba na: czynnościowe (takie, w których nie stwierdza się utrwalonych zmian w budowie); strukturalne (takie, w których stwierdzamy utrwalone zmiany w budowie).

Skoliozy strukturalne ze względu na etiologię dzielimy na: kostnopochodne (wrodzone, torakopochodne, układowe); nerwopochodne (wrodzone, porażenne wiotkie, porażenne spastyczne, inne); mięśniowopochodne (wrodzone, dystrofie mięśniowe, inne); idiopatyczne (o nie ustalonej etiologii – 80-90 proc. skolioz strukturalnych).

Anna Moraniec

Skomentuj

Copyright © Super Nowości 2010-2016 Wszystkie prawa zastrzeżone.