W wieku 109 lat w poniedziałek zmarł kpt. Tadeusz Lutak, który przez całe swoje życie pozostał wierny Polsce i wartościom, które były dla Niego najważniejsze.
Kpt. Tadeusz Lutak był najstarszym czołgistą Wojska Polskiego, człowiekiem – legendą.
Urodził się 29 sierpnia 1917 r w Żarnowej. Do wojska wstąpił ochotniczo, tuż po szkole powszechnej. W 1937 roku został przydzielony do szkoły podoficerskiej jako żołnierz służby przygotowawczej 2. Batalionu Pancernego w Żurawicy (pow. przemyski). Po Szkole Podoficerskiej został przydzielony do kompanii czołgów Vickers jako goniec motocyklowy. Uczestniczył w zajęciu Zaolzia, Spiszu i Orawy.
Od 1 września 1939 r. brał udział w walkach 121. kompanii czołgów lekkich w ramach 10. Brygady Kawalerii. Został wzięty do niewoli w okolicach Starego Dzikowa. Udało mu się uciec z kolejowego transportu, którym miał zostać wywieziony na przymusowe roboty do Niemiec i wrócił do domu.
Od 1940 r. zaangażowany był w działalność konspiracyjną w ramach Związku Walki Zbrojnej, a następnie Armii Krajowej. Zdobywał informacje wywiadowcze. Brał udział w akcjach sabotażowych i dywersyjnych oraz w akcji likwidacyjnej kolaboranta niemieckiego Edwarda Kocha w Niebylcu. Był członkiem grupy dywersyjnej Stanisława Mikulskiego ps. „Żmija”. Walczył w organizacji wywiadowczo-dywersyjnej krypt. „Ruch”, podległej inspektorowi rzeszowskiemu AK kpt. Łukaszowi Cieplińskiemu.
Różaniec w intencji zmarłego kpt. Tadeusza Lutaka odbędzie się 6 i 7 października o godz. 19 w kaplicy przy kościele pw. św. Józefa Sebastiana Pelczara w Strzyżowie. Uroczystości pogrzebowe zaplanowano z kolei na 8 października w Strzyżowie. O godz. 12.30 w tamtejszym kościele pw. św. Józefa Sebastiana Pelczara odbędzie się modlitwa różańcowa, po której o godz. 13 odprawiona zostanie msza święta pogrzebowa. Po jej zakończeniu ciało kpt. Tadeusza Lutaka zostanie złożone na cmentarzu św. Michała w Strzyżowie.
W 1944 r. został dowódcą drużyny dywersyjnej z Żarnowej w dowodzonym przez ppor. Mikulskiego plutonie dywersyjnym Placówki AK Strzyżów.
Po wkroczeniu Armii Czerwonej wyjechał na tzw. Ziemie Odzyskane. W rodzinne strony powrócił w 1946 r. i w kolejnych latach pracował w Żarnowej zajmował się rolnictwem i masarstwem.
Po odzyskaniu niepodległości aktywnie włączył się w życie kombatanckie. Działał jako członek Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej oraz Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych.
W marcu 2023 r. został awansowany na kapitana WP w stanie spoczynku.
Za zasługi został odznaczony: Medalem Wojska, Medalem Zwycięstwa i Wolności, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, Medalem „Za Udział w Wojnie Obronnej 1939”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, Nagrodą Honorową IPN Świadek Historii, Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pro Bono Poloniae. W lutym 2024 otrzymał honorową odznakę „Zasłużony dla województwa podkarpackiego”.
Był dla nas kimś więcej niż bohaterem historii. Był człowiekiem, którego można było spotkać, wysłuchać, uścisnąć dłoń i z którym można było porozmawiać. Jego obecność, pamięć i doświadczenie były dla kolejnych pokoleń żołnierzy szczególnym świadectwem służby Ojczyźnie. „Bóg, Honor, Ojczyzna”, te słowa wyznaczały Jego żołnierską drogę – żegna kpt. Lutaka podkarpackie Stowarzyszenie Odra – Niemen.
Jeszcze kilka tygodni temu składałam kpt. Tadeuszowi Lutakowi „Pancerzowi” życzenia z okazji 109. urodzin – wspomina Teresa Kubas-Hul, wojewoda podkarpacki. – Dziś z ogromnym smutkiem przychodzi mi go pożegnać. Trudno uwierzyć, że tamto spotkanie było naszym ostatnim. Zostały wspomnienia, rozmowy i słowa człowieka, który miał w sobie niezwykłą siłę, ogromną serdeczność i pogodę ducha. Życie kpt. Tadeusza Lutaka było pięknym świadectwem wierności Polsce i służby Ojczyźnie.
Źródło: Podkarpacki Urząd Wojewódzki
