To mogło być piękne posiedzenie Sejmu, co wprawdzie już samo w sobie brzmi tak nieprawdopodobnie, że aż sensacyjnie, ale tym razem istotnie była szansa na niezwykłą sytuację. Wszystko zaś dzięki obecnej na sali, a przede wszystkim na mównicy, przewodniczącej Parlamentu Europejskiego Roberty Metsoli, która wygłosiła niemal pean na cześć Polski.
Owo piękno posiedzenia miało zatem płynąć stąd, że szefowa PE pięknie mówiła o Polsce. Chwaliła nasz kraj i podkreślała, że po dołączeniu do Unii Europejskiej znaleźliśmy się wśród 20 największych gospodarek świata. Zaznaczyła też, że obecnie to właśnie Polska w „sercu Unii Europejskiej naprzód pcha całą Europę”. Dodała, że nasz kraj już przed laty ostrzegał o zagrożeniu ze wschodu i należało nas słuchać, a prezydencja Polski w Radzie UE „postawiła bezpieczeństwo jako priorytet”.
Ponadto przypomniała, jak ważna jest jedność i współpraca państw. „Świat z UE jest światem lepszym dla nas wszystkich – podkreśliła. – Czasem ważne jest, byśmy przypominali sobie nawzajem i ludziom, którym służymy, jak daleko razem zaszliśmy. I jak wiele możemy stracić”. Komplementów było dużo więcej, a w tle wspomnienia o tak wybitnych Polakach, jak np. Jan Paweł II, czy Wisława Szymborska.
I w takiej oto podniosłej chwili, gdy Metsola pojawiła się na mównicy, powitały ją nie tylko oklaski, ale także tak dzikie krzyki w wykonaniu dzikiej opozycji, że aż rozległy się upomnienia w stylu „nie drzyj się!”.
Posłowie PiS niezwłocznie rozwinęli też wielki 6-metrowy czarny transparent z napisem „Tusk = dictator”, zaś inni pisowscy patrioci eksponowali plansze z napisami: „W Polsce trwa zamach stanu podżegany przez Donalda Tuska”. Bo przecież nie mogli zdzierżyć, że sukcesy Polski to oczywiście zasługa obecnego rządu premiera Tuska.
Był to obrazek tak prymitywny, że w ogóle bym o tym nie pisał, gdyby nie fakt, iż za rządów PiS, gdy w roku 2017 odbywały się manifestacje w obronie niezależności sądów, Kaczyński wygłaszał takie komentarze: „Czy nie jest przypadkiem zamachem stanu grożenie ulicą i zagranicą, mówienie, że my tu załatwiamy w Polsce sprawę władzy poprzez ulicę i zagranicę? Przecież to jest czysty zamach stanu”.
A teraz, podczas obecności w Sejmie tak życzliwej i szczerze chwalącej nas szefowej PE, zgraja opętańców wyraźnie skarżyła na Polskę właśnie potępianą kiedyś przez siebie metodą typu „ulica i zagranica”, eksponując hasła o urojonym zamachu stanu. Trudno dyskutować z takimi opiniami, choć można by im powiedzieć, że gdyby u nas faktycznie był zamach stanu, to ci, którzy wnieśli ten transparent już dawno siedzieliby w pierdlu. Ale takich nie przekonasz, bo u nich slogan „ulica i zagranica” jest stanem silnego wzburzenia typu „prawica i nerwica”.
O postawie tejże prawicy po tragedii w Krakowie pisać już nie będę. Ani tym bardziej o stacji udającej telewizyjną, której obsługa udająca dziennikarzy ze swym naczelnym na czele publicznie kłamała, wspierana przez Kaczyńskiego, że na miejscu ataku nie było policji, bo skierowano ją przed Trybunał Konstytucyjny. Sakiewicz zaś, który podczas zamachu znalazł się w Krakowie, nieudolnie usiłował zasłonić przed okiem kamery stojącego za nim policjanta.
Mówiono potem, że takie zachowania opozycji były niczym obrzydliwy ściek, choć aż prosi się, by użyć tu słów wulgarnych. Ale tych nie stosujemy, choć tym razem byłyby odpowiednie do tak wyjątkowo perfidnych występków. A nawet jeszcze za delikatne.
